داستان یک دوستی است با
درونمایه روانشناسی و عاطفی. درختی تنهاست. کسی با او حرف نمی زند. از بلندی و
محکمی و سایه خنک او تعریف نمی کند. کسی به او اهمیت نمی دهد در عوض همه به بز و
آش خوشمزه او توجه دارند.
نویسنده با شگردی تازه و
نو، موضوع نیاز افراد را به دوستی و مورد توجه بودن بیان می کند. فضای داستان یک فضای سنتی – قدیمی ایرانی است. زبان
داستان آهنگین و شعر گونه است با واژه های عامیانه صمیمی که در خور گروه سنی است و
از آن لذت می برد. تصاویر زیبا، زنده و پویا هستند و فضای سنتی داستان را حفظ کرده
اند.
